|
|
|
|
Een nieuwe lente, een nieuw geluid? Bart van Soest |
|
|
|
|
|
|
|
| Zondag 21 maart
begon de lente. Het weer was stormachtig,
het leek wel herfst. Maar in onze kerk ging
father Christopher voor het eerst voor. Deze
eerste viering van father Christopher maakte
op mij vooral indruk, omdat hij zo goed zijn
best deed om toch Nederlands te spreken,
zodat iedereen het kon volgen. En ik vond
het ook mooi, zoal hij afsloot: dankbaar dat
wij hem zo bevestigen als priester, dat hij
er zo ook voor ons mag zijn. Toch is het niet helemaal een nieuw geluid, want missie en zending bestaan al eeuwen. Alleen ging het vroeger vanuit Nederland over de hele wereld en nu is het de omgekeerde wereld. En het is nog steeds hetzelfde christelijke geloof van eeuwen oud. Een tweede bijzonderheid aan deze zondag was het evangelie. Het bekende verhaal over de verloren zoon. Iedereen kent het wel, dus hoezo een nieuw geluid? |
|
|
|
|
|
|
Onze christelijke meditatiegroep, die elke maandagavond om acht uur een half uur stiltemeditatie houdt, is ook gestoeld op dat eeuwenoude geloof. Alleen wordt die stiltekant van ons geloof vandaag de dag niet zo intens gezocht, beleefd en gevierd. Hoezo dus nieuwe lente? Onze meditatiegroep bestaat uit gelovigen uit vele christelijke stromingen, komen van Utrecht tot Rhenen naar Leersum om samen te mediteren. En eens in de maand staan we na de meditatie stil bij een jaarthema. Vorig jaar was dat een boek van John Main, getiteld: Van Woord naar stilte. Dit jaar, sinds september 2003, zijn we bezig met een boek van Henri Nouwen, getiteld: Eindelijk thuis (gedachten bij Rembrandts 'de terugkeer van de verloren zoon') . Henri Nouwen heeft een zeer lange en diepgaande studie gemaakt van dit schilderij en er een prachtig boek vol meditatieve gedachten, bezinnende woorden, verfrissend nieuwe gezichtspunten over geschreven. Hij staat stil bij en neemt iedereen mee om zich te herkennen in die verloren zoon, in die verongelijkte en koppige oudste zoon, in die altijd zachtmoedige vader. |
|
|
|
| Rembrandt
schilderde deze parabel op een bijzondere
wijze. De vader in het volle licht, een
zacht en warm licht, dat de tedere,
liefhebbende gelaatsuitdrukking zo tot z'n
recht laat komen. Een vader, die de handen
op de rug en schouders van zijn jongste zoon
legt: de rechterhand een vrouwenhand, de
linkerhand een mannenhand. De warmte die van
die handen uitgaat verlicht die jongste
zoon, zet hem in het licht, verjaagt voor
hem de duisternis. Die jongste zoon zit op
zijn knieën voor zijn vader, slechts gehuld
in een onderkleed, met één kapotte sandaal
aan. De vader en de oudste zoon zijn gehuld
in een voornaam rode mantel. Maar zo goed
als die bij de vader om de schouders valt,
zo somber hangt hij om de schouders van de
misprijzend en nors toeziende en
handenwringende oudste zoon. |
In de
meditatiegroep bespreken we elke maand een
hoofdstuk en staan zo stil bij de
vertaalslag: herken ik me in alle drie die
figuren? Ik nodig iedereen uit om een of meer van onderstaande 3 suggesties te volgen: 1.. zoek eens in een encyclopedie of op internet het schilderij van Rembrandt op en kijk er eens goed naar. 2.. Lees eens in alle rust en vol aandacht het boek van Henri Nouwen, Eindelijk thuis, isbn 90-209-4774-5 3.. kom eens proeven van de stiltemeditatie op maandagavond; het is niet verplichtend, het is gratis en geeft misschien toch een fijne ervaring. Een nieuwe lente? Maak kans op een nieuw geluid: de sprekende stilte vanuit je hart. |
|
|
|
