Zacharias ontmoet in de tempel een engel die hem de boodschap brengt dat zijn vrouw Elisabet een kind zal baren. Hij kan het niet geloven, want zijn vrouw is al op leeftijd. Vanaf dat moment is hij sprakeloos, totdat hij de naam van zijn zoon op een tablet schrijft.

Zacharias hebben we verbeeld als ontvangende handen opgericht naar de Eeuwige.

De mantels van koningen en priesters in de bijbel waren purperpaars. Daarom zijn er paarse cyclamen en paarse callicarpa verwerkt in de krans.

   -in donkere dagen-
   naar licht,
   een nieuw begin
   van leven.
   Zwarte nacht breekt
   in goud met purperpaars:
   koninklijke, priesterlijke kleuren.
   Ze voeden het verlangen
   naar de ware koning,
   mens onder de mensen,
   en de ware priester
   die de ziel verbindt
   met de Eeuwige
   en laat herleven.

Een cyclaam is in de bloemensymboliek een zogenaamde Mariabloem. De donkere vlekken op het blad herinneren aan haar verdriet dat zij door de vroegtijdige dood van haar zoon met zich meedraagt.

Het is vandaag een rode cyclaam omdat de kleur rood een verwijzing is naar de Geest. Het is de kleur van het hart, de liefde en het vuur.

De engel is gesymboliseerd door de halve boog die zich over Maria buigt.

   Licht
   ontvlamt in mensen
   als liefde,
   vurig en rood,
   als de geest
   die het Woord vertaalt
   in nieuw leven
   elke dag.
   Licht dat opbloeit
   in een tere bloem
   in een mens
   die openstaat
   voor het Woord
   en leven deelt.

   Als licht doorbreekt
   in mensen
   wordt purper
   rozerood.
   Dan draagt liefde vrucht,
   groot of klein,
   in elk mens
   die op weg gaat
   in Uw licht.

Het Woord van God wordt zichtbaar in een kwetsbaar kind in een stal, maar de hele aarde, de hele wereld is zijn huis (globe). Het grenzeloze Licht komt tot bloei in een mensenkind maar zoekt in elk van ons een woning om ons te laten richten in groei en bloei, om vrucht te dragen, om mens van de aarde en wereld te worden. Grenzeloos, zonder einde en begin, als deze krans.

De witte bloemen reiken naar de hemel, daar waar het woord leven wordt komt de schepping tot bloei.

Grenzeloos Licht,
uit de hemel op aarde
Woord van zo hoge,
kwetsbaar in een kind.
Breek ons open
doorbreek onze begrenzing:
maak ons ontvankelijk
voor uw licht
op aarde.

Laat ons hart
een stal zijn,
laat uw licht
ons bezielen.

In deze 40-dagentijd staat het verhaal van de uittocht uit Egypte centraal. Dit thema van de weg, vanuit de onderdrukking naar bevrijding in verbondenheid met de Eeuwige, willen we verbeelden in de basisschikking van de komende weken. Op de paarse ondergrond, de liturgische kleur van de 40-dagentijd, ligt een jute lap die deze weg verbeeldt. Daarop staat de staf van Mozes: als teken van zijn leiderschap. Vanuit de staf langs de weg ligt klimop. Klimop is een teken van trouw. Het is altijd groen, klimt naar het licht en hecht zich.

Vandaag staat aan het begin van de weg een schikking van doorntakken, braamtakken en rode kornoelje met daarin bloemen van de lampionplant. Dit verbeeldt de brandende braamstruik.

Zoals Mozes
bij het vuur
van de doornstruik
uitgekozen wordt
en luistert,
zo staan wij stil
bij het vuur van Uw liefde
en het lijden in de wereld.

Geef ons de voeten van Mozes,
die de aarde respecteren
en gaan waar ze nodig zijn.

Geef ons de mond van Mozes
om te zeggen waar het op staat.

Vandaag ontmoet Mozes zijn broer Aaron bij de berg van God. Ze gaan, verbonden door de bloedband en hun uitverkiezing door God, samen op weg naar Egypte om de dwangarbeiders te melden dat de Eeuwige zich over de onderdrukten ontfermt, oog heeft voor hun ellende en hen zal bevrijden.

Mozes en Aaron zijn verbeeld door voor ieder een staf neer te zetten verbonden met een rood lint en de twee bromelia’s aan de voet van de berg. Rood is de kleur van het bloed, de kleur van het leven, maar ook van het lijden. 

De klimop langs de staf verwijst naar licht en leven. De klimop zoekt het licht en is altijd groen.

De gebogen bandwilg  verbeeldt de ontferming.

Op zoek gaan
naar je naasten:
een kind, vrouw, broer:
bloedverwanten
maar ook naar
naasten die geen uitweg zien.
Bij de berg
kom je de Ander tegen
en komt een ander je tegemoet.
Samen ga je verder
samen ben je sterker
samen zoek je een uitweg
en volg je de weg van het hart.

We zijn weer een stukje verder op weg……
De weg is net als de vorige zondagen, paars,
want deze liturgische kleur hoort bij de lijdenstijd.
De jute lap, gebruikt als teken van woestijnzand
vormt zo, samen met de paarse lappen,
de weg naar de paaskaars: het eindpunt.

Vandaag staat de staf,
een attribuut van Mozes als teken van zijn leiderschap,
midden in een puinhoop: een wirwar van stenen.

Het verwijst naar Mozes die de boodschap,
de belofte die hij heeft gedaan bij de brandende doornstruik, overbrengt aan zijn volk.
Maar de mensen zijn zo moedeloos en murw geslagen door de dwangarbeid dat zij er geen heil in zien en zich van Mozes afwenden.

In verbondenheid
met de Ander
op weg gaan,
luisteren naar zijn Woord
dat uitzicht biedt.

Stil worden,
met stomheid geslagen
door het onrecht,
machtsmisbruik,
en geweld
en de puinhoop
voor je ogen.

Geef ons woorden
om te zoeken naar dialoog,
schenk ons durf om
het stilzwijgen te doorbreken.
Reik ons de hand van de ander
om samen te werken aan vrede.

Mozes hief zijn staf naar de hemel, en toen liet de Heer het donderen en hagelen. Er schoot vuur naar de aarde, en de Heer liet de hagel op Egypte neerkletteren (Exodus 9:23)

Het vlas en de gerst waren kapotgeslagen, want de gerst stond al in de aar en de vlas in de knop (Exodus9:31)

 Door het natuurgeweld en de hagel als vlijmscherpe stenen, wordt een deel van de oogst vernield. Gerst is het eerste graan dat rijpt. Het eerste brood na de winter is van gerstemeel. Het graan is kapot geslagen en krijgt ook geen kans meer om zaaigraan te worden voor een volgende oogst.

Hongeren
Naar gerechtigheid,
Naar nieuwe ruimte,
Om te groeien
En brood te worden voor anderen.
Niet uitstellen
Maar doen
De hand aan de ploeg
En werken
Aan een beter klimaat
In deze geschonden wereld.

Schenk ons het voedsel
Voor lijf en ziel
Om te kiezen
Voor duurzaamheid
Van uw schepping.
Vernietiging herstellen
Uitputting voorkomen
En het zonlicht van
Uw Eeuwigheid,
Als duurzame bron
Van energie te benutten.

Uittocht vieren
en blijven gedenken
door het breken en delen
van het brood,
zingen en spreken
woorden van hoop
en bevrijding.

Nooit zal het vuur ons ontbreken
in mensen die nabij zijn
blijft zij ons warmen.

Nooit zal de Geest ons verlaten,
in mensen die liefde geven
is zij ons nabij.

Nooit zal het licht doven,
zelfs onzichtbaar voor onze ogen
brandt ze wel.

Het licht dat aanblijft
het licht dat ons draagt
dat de naam draagt : “Ik zal er zijn”,
dat licht zal er altijd zijn.